چای قرمز بایشا白沙红茶

Classification and Origin

Category: តែក្រហមហៃណាន; តែប្រចាំតំបន់ដែលបានបញ្ចូលក្នុងប្រព័ន្ធស្តង់ដារក្រុម (团体标准, tuántǐ biāozhǔn) របស់ស្រុកបៃសា។ ផលិតឡើងទាំងតាមទម្រង់ហ្គុងហ្វូ ហុងឆា (工夫红茶, gōngfū hóngchá) និងទម្រង់ហ្គូហ្ស៊ូ ហុងឆា (古树红茶, gǔshù hóngchá) ពីវត្ថុធាតុដើមដើមឈើចាស់។

Coordinates: ≈ 19.2° ខាងជើង, 109.3° ខាងកើត (កណ្តាលស្រុកបៃសា)។

Origin: ប្រទេសចិន ខេត្តហៃណាន (海南省, Hǎinán Shěng) ស្រុកស្វ័យតបៃសាលី (白沙黎族自治县, Báishā Lízú Zìzhìxiàn)។ តំបន់ផលិតសំខាន់ៗ៖ ឃុំយ៉ាឆា (牙叉镇, Yáchā Zhèn) ឃុំឈីហ្វាំង (七坊镇, Qīfāng Zhèn) ឃុំបាងស៊ី (邦溪镇, Bāngxī Zhèn) និងតំបន់កសិដ្ឋានរដ្ឋបៃសា (白沙农场, Báishā Nóngchǎng) ក្នុងតំបន់រណ្តៅអាចម៍ផ្កាយ។

Type: តែក្រហម (红茶, hóngchá) — ដែលឆ្លងកាត់ការកត់សុីពេញលេញ (oxidized)។

History and Culture

Cultural Significance: បៃសា ហុងឆា គឺជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចខ្វះបាននៃវប្បធម៌តែហៃណានដែលកំពុងរស់ឡើងវិញ។ ស្រុកបៃសាដែលត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងឧទ្យានជាតិព្រៃត្រូពិកហៃណាន (海南热带雨林国家公园, Hǎinán Rèdài Yǔlín Guójiā Gōngyuán) បានកំណត់ទីតាំងផលិតផលរបស់ខ្លួននៅចំណុចប្រសព្វនៃបរិស្ថានវិទ្យា និងប្រពៃណីជនជាតិលី៖ តែត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាតំណាងរូបវន្តនៃគំនិត «ភ្នំបៃតង និងទឹកថ្លាគឺជាភ្នំមាសប្រាក់» (绿水青山就是金山银山)។ នៅឆ្នាំ ២០២១ បៃសាបានចូលរួមក្នុងចំនួនទឹកដីមូលដ្ឋានជាតិនៃ «ភ្នំទាំងពីរ» (两山实践创新基地)។ នៅឆ្នាំ ២០២៤ នៅសន្និសីទពិភាក្សារសជាតិសកលលើកដំបូងនៃតែហៃណានពីព្រៃត្រូពិក (2024首届自贸港海南雨林大叶茶全球品鉴招商大会) តែក្រហមបៃសាត្រូវបានបង្ហាញជាមុខទំនិញគន្លឹះមួយ។

History: បៃសាគឺជាតំបន់តែដ៏ចំណាស់ជាងគេមួយរបស់ហៃណាន ដែលប្រវត្តិរបស់វាជាប់ទាក់ទងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយវប្បធម៌ជនជាតិលី (黎族, Lízú)។ ពូជតែព្រៃស្លឹកខ្មៅត្រូវបានរកឃើញនៅលើទឹកដីស្រុកនេះតាំងពីសតវត្សទី ១៩ មកម្ល៉េះ៖ នៅឆ្នាំ ១៨៨២ អ្នករុក្ខសាស្ត្រជនជាតិអាមេរិក ហេនរី បេនចាមីន ហាន់ (香便文, Xiāng Biànwén) បានកត់ត្រាទុកនូវដើមតែព្រៃនៅជិតទី«ស៊ីម៉ានធីង» (什满汀) ដែលក្រោយមកបានក្លាយជាភស្តុតាងមួយសម្រាប់ប្រភពដើមនៃតែពីប្រទេសចិន។ ជនជាតិលីអស់ជាច្រើនសតវត្សបានប្រមូលតែព្រៃស្លឹកធំសម្រាប់ប្រើប្រាស់ជាឱសថនិងក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។

Name Breakdown: «បៃ» (白) — «ស» «សា» (沙) — «ខ្សាច់»: ឈ្មោះស្រុកបញ្ជាក់ទៅកាន់ឆ្នេរខ្សាច់សនៃទន្លេក្នុងតំបន់។ «ហុងឆា» (红茶) — «តែក្រហម»។ ដូច្នេះ ឈ្មោះពេញប្រែថា «តែក្រហមពីស្រុកបៃសា»។

Botany and Raw Material

Cultivar: មូលដ្ឋានវត្ថុធាតុដើមមានពូជដាំដុះស្លឹកធំពីរ៖

Picking: ដោយសារអាកាសធាតុត្រូពិក តែនៅបៃសាត្រូវបានប្រមូលស្ទើរពេញមួយឆ្នាំ រួមទាំងរដូវរងារ៖ ការប្រមូលរដូវផ្ការីកដំបូងចាប់ផ្តើមនៅខែធ្នូ — នេះគឺជា«ឈុនឆា» (春茶) ដំបូងបំផុតនៅទូទាំងប្រទេសចិន។ រដូវកំពូលគឺ រដូវផ្ការីកដំបូង (ធ្នូ–កុម្ភៈ) រដូវផ្ការីក (មីនា–មេសា) និងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ (កញ្ញា–តុលា)។

Pluck Standard: មួយពន្លក (单芽, dān yá) សម្រាប់ថ្នាក់ខ្ពស់; មួយពន្លក និងមួយស្លឹក (一芽一叶, yī yá yī yè) ឬមួយពន្លក និងពីរស្លឹក (一芽二叶, yī yá èr yè) សម្រាប់ឡូត៍ស្តង់ដារ។ ការប្រមូលដោយដៃ។

Raw Material: ស្លឹកស្រស់ មិនខូច ដែលមានគល់ពន្លកពណ៌មាសច្បាស់ (金毫, jīn háo); គ្មានការខូចមេកានិក និងស្នាមសត្វចង្រៃ។

Terroir

Altitude: ២០០–៦០០ ម៉ែត្រពីលើនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ។ ព្រៃដើមឈើព្រៃខ្លះត្រូវបានរកឃើញនៅកម្ពស់រហូតដល់ ១ ៤០០ ម៉ែត្រនៅលើជម្រាលភ្នំលីមូហ្សាន (黎母山, Límǔ Shān)។

Climate: មូសុងត្រូពិក។ សីតុណ្ហភាពប្រចាំឆ្នាំជាមធ្យមប្រហែល ២២–២៣°C ទឹកភ្លៀងប្រចាំឆ្នាំជាមធ្យម ១ ៨០០–២ ០០០ ម.ម.។ គម្របព្រៃឈើរបស់ស្រុកគឺលើសពី ៨៣% ដែលធានាបាននូវអ័ព្ទពេលព្រឹកនិងពេលល្ងាចញឹកញាប់ក្នុងតំបន់រណ្តៅអាចម៍ផ្កាយ។ លក្ខណៈពិសេសមួយគឺភាពខុសគ្នាគួរឱ្យកត់សម្គាល់រវាងសីតុណ្ហភាពពេលថ្ងៃនិងពេលយប់នៅតំបន់ភ្នំ ដែលជួយជំរុញការប្រមូលផ្តុំសារធាតុក្រអូបក្នុងស្លឹក។

Soil: ភាពប្លែកគេសំខាន់គឺតំបន់រណ្តៅអាចម៍ផ្កាយ (陨石坑, yǔnshí kēng) ដែលមានអាយុប្រហែល ៧០០ ០០០ ឆ្នាំ កាន់កាប់ផ្ទៃដីកាំប្រហែល ១០ គ.ម.។ ប្រេកស៊្យារបស់រណ្តៅផ្ទុកសារធាតុរ៉ែជាង ៤៨ ប្រភេទ ដែលផ្តល់ឱ្យដីនូវសមាសភាពមីក្រូសារជាតិដ៏ពិសេសឥតគូប្រៀប។ ប្រភេទដីសំខាន់គឺដីឡាតេរ៉ៃពណ៌ឥដ្ឋក្រហម (砖红壤, zhuān hóng rǎng) ដែលវិវត្តលើថ្មបាសាល់៖ អាស៊ីតខ្សោយ (pH ៤,៥–៥,៥) ជ្រៅ មានសារធាតុសរីរាង្គល្អ។ វាគឺជាការបង្កើតសារធាតុរ៉ែតែមួយគត់របស់ដីក្នុងរណ្តៅដែលបង្កើតបានទម្រង់រសជាតិដែលមិនអាចចម្លងបាននៃតែបៃសា — គេសង្កេតឃើញថាពូជដដែលដែលដាំនៅចម្ងាយ ៣ គ.ម. ពីរណ្តៅផ្តល់តែដែលមានភាពទាក់ទាញតិចជាងគួរឱ្យកត់សម្គាល់។

នៅប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ស្រុកកំពុងអភិវឌ្ឍការដាំតែសរីរាង្គយ៉ាងសកម្ម៖ ផ្ទៃដីចម្ការតែសរីរាង្គដែលមានវិញ្ញាបនបត្រមានលើសពី ៣ ៥០០ ម៉ូ (≈ ២៣០ ហិកតា)។ ផ្ទៃដីសរុបនៃចម្ការតែបៃសាមានជាង ១០ ០០០ ម៉ូ (≈ ៦៨០ ហិកតា) ដែលស្មើនឹងប្រហែលមួយភាគបីនៃចម្ការតែទាំងអស់របស់ហៃណាន។ ការអនុវត្តអេកូឡូស៊ីត្រូវបានប្រើប្រាស់៖ បដិសេធថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតសំយោគ ការប្រើប្រាស់ជីសរីរាង្គ ការក្រាលគ្របដី ការរួមបញ្ចូលជាមួយព្រៃឈើត្រូពិក។

Production

ការប្រមូលពន្លកទន់ដោយដៃនៅពេលព្រឹក។

ការស្រពោនធម្មជាតិនៅលើថាសឬស្សីក្នុងបន្ទប់ដែលមានខ្យល់ចេញចូលល្អ ឬនៅខាងក្រៅក្នុងម្លប់។ រយៈពេល ១២–១៨ ម៉ោង អាស្រ័យលើសំណើម។ គោលបំណងគឺកាត់បន្ថយសំណើមដល់ ៦០–៦៤% និងធ្វើឱ្យសកម្មនូវដំណើរការអង់ស៊ីម។ អាកាសធាតុត្រូពិករបស់ហៃណានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការស្រពោនធម្មជាតិពេញមួយឆ្នាំ។

ការរមូរដោយមេកានិកដើម្បីបំបែកជញ្ជាំងកោសិកា និងបញ្ចេញទឹកស្លឹក។ វត្ថុធាតុដើមស្លឹកធំរបស់ហៃណានត្រូវការការរមូរដែលខ្លាំងជាងនិងយូរជាងបើធៀបនឹងពូជស្លឹកតូច។

នៅសីតុណ្ហភាព ២៥–៣០°C និងសំណើម ៩០–៩៥% រយៈពេល ៣–៥ ម៉ោង។ វត្ថុធាតុដើមស្លឹកធំរបស់ហៃណានដែលសម្បូរប៉ូលីហ្វេណុល ផ្តល់នូវការបង្កកំណើតខ្លាំងជាមួយនឹងការបង្កើតសារធាតុ ថេអាហ្វ្លាវីន និង ថេអារូប៊ីហ្គីន ក្នុងបរិមាណច្រើន ដែលធានាបាននូវដង់ស៊ីតេ និងភាពភ្លឺថ្លានៃទឹកតែ។

ការកំណត់ទម្រង់នៅ ១០០–១២០°C។ សហគ្រាសមួយចំនួនអនុវត្តការស្ងួតពីរដំណាក់កាល៖ ការស្ងួតដំបូងនៅសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាង បន្ទាប់មក«ការបញ្ចប់»នៅ ៨០–៩០°C ដែលជួយបង្កើនសម្លេងទឹកឃ្មុំ-ការ៉ាមែល។

ការបែងចែកតាមហ្វ្រាក់ស្យុង ការបំបែកថ្នាក់ពន្លក និងស្លឹក។

Organoleptic Profile

Dry Leaf Appearance: ការរមូរតឹង ស៊ីជិត មានសរសៃ។ ស្លឹកធំ មានគល់ពន្លកពណ៌មាសសម្បូរបែប (金毫, jīn háo)។ ពណ៌ពីត្នោតចាស់ទៅខ្មៅដោយមានចំណុចពណ៌មាស។

Dry Leaf Aroma: ចំណាំទឹកឃ្មុំដ៏ច្បាស់ជាមួយនឹងកំណត់ចំណាំផ្លែឈើស្ងួតត្រូពិក (ឡង់ង៉ាន, លីជី), កំណត់ចំណាំស្រាលនៃគ្រាប់កាកាវ។ សម្រាប់ឡូត៍ពីវត្ថុធាតុដើមដើមឈើចាស់ — មានជម្រៅ«ព្រៃ»បន្ថែម រំឭកដល់សំបកឈើក្តៅ។

Liquor Aroma: ក្តៅ រុំព័ទ្ធ។ នៅកំណត់ចំណាំខាងលើ — ទឹកឃ្មុំ និងផ្លែឈើត្រូពិកទុំ; នៅកណ្តាល — ការ៉ាមែល ដំឡូងផ្អែមអាំង; នៅមូលដ្ឋាន — ក្លិនផ្សែងស្រាល និងគ្រឿងទេស។ ក្លិនក្រអូបនៅជាប់បានយូរ សូម្បីតែនៅក្នុងពែងទទេ (杯底香, bēi dǐ xiāng)។

Liquor Color: ក្រហម-អំពិល ភ្លឺថ្លា ដោយមានគែមពណ៌មាសច្បាស់ (金圈, jīn quān) នៅគែមពែង។ នៅពេលញ៉ាំ — ពីអំពិលចាស់ទៅក្រហមស្ពាន់។

Spent Leaves: ស្លឹកធំបើកយ៉ាងពេញលេញនិងស្មើគ្នា; ពណ៌ពីក្រហមស្ពាន់ទៅដើមទ្រូង; ស្លឹកយឺត មានសាច់ រក្សាសុចរិតភាព។

Taste: ដង់ស៊ីតេ ប្រេង ដោយមាន«តួ»ច្បាស់លាស់ (厚实, hòushí)។ ការចាក់ដំបូងបង្ហាញពីភាពផ្អែមឆ្អិនឆ្អៅជាមួយនឹងរសជាតិទឹកឃ្មុំ និងការ៉ាមែល។ នៅការចាក់កណ្តាលបង្ហាញពីកំណត់ចំណាំរ៉ែ — «ការចងចាំ» នៃដីអាចម៍ផ្កាយ។ ភាពអ៊ូអរទន់ មានតុល្យភាពល្អ។ រសជាតិបន្ទាប់ (回甘, huígān) វែង កក់ក្តៅ ដោយមានភាពផ្អែមទឹកឃ្មុំច្បាស់ និងរសជាតិហឹរស្រាលដូចម្រេច។

Chemical Composition

Alkaloids: កាហ្វេអ៊ីន — ប្រហែល ៤–៦% នៃទម្ងន់ស្ងួត (ខ្ពស់ជាងមធ្យមដោយសារពូជស្លឹកធំប្រភេទអាសាម); ថេអូប្រូមីន និងថេអូហ្វីលីនក្នុងបរិមាណតិចតួច។

Amino Acids: L-ធានីន អាស៊ីដគ្លូតាមិក អាស៊ីដអាស្ពារ៉ាជីក។ មាតិកាអាស៊ីដអាមីណេសរុប — ប្រហែល ២–៣% នៃទម្ងន់ស្ងួត។ L-ធានីនទទួលខុសត្រូវចំពោះភាពទន់ភ្លន់ និងលក្ខណៈផ្អែមរបស់រសជាតិបន្ទាប់។

ស្មុគស្មាញនៃអាល់កុលទឺពែន (លីណាលូល, ជេរ៉ានីយ៉ុល, នេរ៉ុល) ក៏ដូចជាផលិតផលប្រតិកម្មម៉ាយ៉ាដែលបង្កើតឡើងនៅពេលស្ងួត — ហ្វូរ៉ាណុន, ម៉ាល់តុល ដែលបង្កើតបានក្លិនទឹកឃ្មុំ-ការ៉ាមែល។

Minerals: ប៉ូតាស្យូម កាល់ស្យូម ម៉ាញ៉េស្យូម ម៉ង់ហ្គាណែស ស័ង្កសី សេលេញ៉ូម។ ការបង្កើតសារធាតុរ៉ែតែមួយគត់របស់ដីអាចម៍ផ្កាយអាចធ្វើឱ្យតែសម្បូរទៅដោយធាតុកម្រ។

Polyphenols: ពូជស្លឹកធំហៃណានត្រូវបានសម្គាល់ដោយមាតិកាខ្ពស់នៃប៉ូលីហ្វេណុលតែ — រហូតដល់ ៣៥% នៅក្នុងស្លឹកស្រស់ (សម្រាប់ការប្រៀបធៀប ពូជស្លឹកតូចធម្មតាមាន ២០–២៥%)។ ក្នុងដំណើរការបង្កកំណើត ខេតេឈីនប្រែទៅជាថេអាហ្វ្លាវីន (TF, ១–២%) និងថេអារូប៊ីហ្គីន (TR, ១០–១៥%) ដែលធានាភាពភ្លឺថ្លានៃទឹកតែ និង«តួ»រសជាតិ។

Vitamins: វីតាមីនក្រុម B (B₁, B₂, B₆), វីតាមីន C (នៅក្នុងស្លឹកស្រស់ — រហូតដល់ ២០០ មីលីក្រាម/១០០ ក្រាម, បន្ទាប់ពីការបង្កកំណើតថយចុះយ៉ាងខ្លាំង), វីតាមីន P (រូទីន)។

Brewing

វិធីសាស្ត្របែបលោកខាងលិច — ៣–៤ ក្រាម សម្រាប់ ២០០ ម.ល., ត្រាំ ៣–៤ នាទី នៅ ៩០°C។ បៃសា ហុងឆា ក៏សមរម្យសម្រាប់ការញ៉ាំត្រជាក់ (冷泡, lěng pào): ៥ ក្រាម សម្រាប់ ៥០០ ម.ល. ទឹកត្រជាក់ ៨–១២ ម៉ោងក្នុងទូទឹកកក។

Tea Amount: ៥–៦ ក្រាម សម្រាប់ ១០០–១២០ ម.ល.

Teaware: ហ្គាយវ៉ាន (盖碗, gàiwǎn) — ជាជម្រើសល្អបំផុតសម្រាប់ការបញ្ចេញទម្រង់ក្លិនក្រអូប; ឆ្នាំងតែប៉សឺឡែន ឬកញ្ចក់; ឆ្នាំងតែអ៊ីស៊ីនពីដីឥដ្ឋក្រហមសម្រាប់ចរិតទឹកតែដែលមូលជាងនិង«មានតួ»ជាង។

Water Temperature: ៩០–៩៥°C។ សម្រាប់ឡូត៍ពីវត្ថុធាតុដើមពន្លក (单芽) — ៨៥–៩០°C; សម្រាប់ឡូត៍ស្លឹកស្តង់ដារ — ៩០–៩៥°C។

Comparison

«អ្នកជិតខាង» ដែលជិតបំផុត — តែក្រហមពីស្រុកអ៊ូជីសានដែលនៅជាប់គ្នា។ ប្រើវត្ថុធាតុដើមដូចគ្នា (ហៃណាន ដាយេចុង) ប៉ុន្តែទឹកដីខុសគ្នា៖ អ៊ូជីសាន — ជាតំបន់ភ្នំខ្ពស់ជាង (រហូតដល់ ១ ០០០+ ម៉ែត្រ) ដែលផ្តល់ចរិតស្រាលជាងបន្តិច និងមានក្លិនផ្កា។ បៃសាឈ្នះដោយសាររសជាតិបន្ទាប់រ៉ែ«រណ្តៅ»របស់វា។

តែក្រហមយូណានពីប្រភេទអាសាមដូចគ្នា (var. assamica)។ ដ្យាន ហុង ជាទូទៅភ្លឺជាងនៅក្នុងកំណត់ចំណាំទឹកឃ្មុំ និងម្រេច មាន«រសជាតិម៉ូស្កាត»ដ៏ច្បាស់ជាង។ បៃសា ហុងឆា — មានចរិតត្រូពិកជាង៖ កំណត់ចំណាំឡង់ង៉ាន និងលីជី តួទន់ជាង ភាពអ៊ូអរកាន់តែតិច។

តែក្រហមពីខេត្តក្វាងទុង ក៏ពីវត្ថុធាតុដើមស្លឹកធំដែរ (អ៊ីនហុង លេខ៩ និងផ្សេងទៀត)។ អ៊ីនដឺ ហុងឆា — ជារចនាប័ទ្មក្វាងទុង«បុរាណ»ជាង៖ ភាពផ្អែមមធ្យម កំណត់ចំណាំសូកូឡា និងផ្កាកុលាបស្ងួត។ បៃសា ហុងឆា ខុសគ្នាដោយភាពផ្លែឈើត្រូពិក និងស្រទាប់ខាងក្រោមរ៉ែដែលច្បាស់ជាង។

តែក្រហមស្លឹកតូចពីហ្វូជាង ពីតំបន់អភិរក្សអ៊ូយី។ តាមរចនាប័ទ្ម — ជារចនាប័ទ្មខុសគ្នាជាមូលដ្ឋាន៖ កំណត់ចំណាំផ្សែង-ស្រល់ (ចំពោះកំណែដែលជក់) ឬឡង់ង៉ាន-ផ្កា (ចំពោះកំណែដែលមិនជក់) «តួ»ឆ្ងាញ់ ទន់ដូចសូត្រ។ បៃសា ហុងឆា — ជាមាត្រដ្ឋានរសជាតិផ្សេង៖ ដង់ស៊ីតេជាង «ប្រេង»ជាង ជាមួយនឹងភាពផ្លែឈើត្រូពិក និងស្រទាប់ខាងក្រោមរ៉ែ ដែលជាលក្ខណៈនៃវត្ថុធាតុដើមស្លឹកធំត្រូពិក។

«បងប្រុស» ប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់បៃសា ហុងឆា — តែក្រហមកំទេចដែលផលិតនៅរោងចក្រតែសមុទ្រខាងត្បូង (南海茶厂) ក្នុងស្រុកឌីងអាន ពីវត្ថុធាតុដើមស្លឹកធំស្រដៀងគ្នា ប៉ុន្តែតាមបច្ចេកវិទ្យា CTC។ មិនដូចបៃសា ហុងឆា ដែលជាស្លឹកទាំងមូល កំណែ CTC ត្រូវបានតម្រង់ទិសសម្រាប់ទីផ្សារនាំចេញ និងការទទួលទានជាមួយទឹកដោះគោ និងស្ករ។ រោងចក្របានបញ្ឈប់ដំណើរការ ប៉ុន្តែកេរ្តិ៍ដំណែលរបស់វា — ជាផ្នែកមួយនៃប្រវត្តិសាស្រ្តនៃតែក្រហមហៃណាន។

Price and Authenticity

Price Category: ឡូត៍ស្តង់ដារបៃសា ហុងឆា — ពី ៣០០ ទៅ ៨០០ យន់ សម្រាប់ ៥០០ ក្រាម (អាស្រ័យលើថ្នាក់)។ ឡូត៍ពីវត្ថុធាតុដើមដើមឈើចាស់ (古树红茶) និងប្រភេទពន្លក «ជីនហាវ» (金毫) — ពី ១ ០០០ ទៅ ៣ ០០០+ យន់ សម្រាប់ ៥០០ ក្រាម។ ឡូត៍ដែលមានវិញ្ញាបនបត្រសរីរាង្គរបស់ម៉ាក «បូសា» (薄沙) ស្ថិតនៅផ្នែកតម្លៃខាងលើ។